Polska Parafia Blackburn

N.M.P. KRÓLOWEJ POLSKI

Szczęść Boże!

2018-10-21, 29. Niedziela zwykła

Mk 10,35-45
Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, zbliżyli się do Jezusa i rzekli: „Nauczycielu, chcemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy”. On ich zapytał: „Co chcecie, żebym wam uczynił?” Rzekli Mu: „Użycz nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twej stronie”. Jezus im odparł: „Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?” Odpowiedzieli Mu: „Możemy”. Lecz Jezus rzekł do nich: „Kielich, który Ja mam pić, pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale dostanie się ono tym, dla których zostało przygotowane”. Gdy dziesięciu to usłyszało, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana. A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich: „Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielki, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu”.

Polska Parafia Blackburn

Wspólnota Drogi Neokatechumenalnej

W niedzielę Trójcy Świętej 2014 r. w naszej parafii NMP Królowej Polski w Blackburn została utworzona wspólnota Drogi neokatechumenalnej. W jej skład weszły osoby różnego stanu i wieku. Celem uczestnictwa we wspólnocie będzie dojrzewanie w wierze chrześcijańskiej, aby osiągnąć miłość wzajemną i jedność, jakiej Jezus Chrystus oczekuje od swoich uczniów. Członkowie wspólnoty są świadomi, że są dopiero na początku drogi do dojrzałego chrześcijaństwa.

Swoje pielgrzymowanie w wierze wspólnota przeżywa poprzez praktykowanie tzw. trójnogu chrześcijańskiego: słowo, liturgia, wspólnota. Szczególnym czasem słuchania Słowa Bożego i konfrontowania z nim swojego życia jest cotygodniowa liturgia Słowa. Ma ona miejsce w jeden z wieczorów w środku tygodnia. Liturgia we wspólnocie to niedzielna Eucharystia celebrowana we wspólnocie w sobotę wieczorem oraz liturgia pokutna mniej więcej raz w miesiącu z sakramentem pojednania. Wymiar wspólnotowy zaś jest przeżywany szczególnie w czasie comiesięcznej niedzielnej konwiwencji.

Neokatechumenat powstał w Hiszpanii pod koniec lat 60. jako jeden z owoców Soboru watykańskiego II. Od początku swego istnienia cieszył się błogosławieństwem papieża Pawła VI oraz kolejnych papieży. O wartości Drogi neokatechumenalnej mówił Jan Paweł II w 1990 roku, określając ją jako wzbudzony przez Ducha Świętego „impuls do większej wierności Ewangelii”. W liście do Biskupa Paula Josefa Cordesa, opiekującego się Neokatechumenatem z ramienia Stolicy Apostolskiej, Papież napisał:

Ilekroć Duch Święty wzbudza w Kościele impulsy do większej wierności Ewangelii, kwitną nowe charyzmaty, które ukazują te rzeczywistości oraz nowe instytucje, które wprowadzają je w życie. Tak było po Soborze Trydenckim i po Soborze Watykańskim II.

Wśród rzeczywistości zrodzonych przez Ducha Świętego w naszych czasach znajdują się Wspólnoty Neokatechumenalne, zapoczątkowane przez Pana K. Argüello i przez Panią C. Hernández (Madryt, Hiszpania), których skuteczność dla odnowy życia chrześcijańskiego była rozpoznana przez mojego poprzednika, Pawła VI, jako owoc Soboru: „Ileż radości i nadziei dajecie nam waszą obecnością i waszą działalnością… Żyć tym przebudzeniem i rozwijać je, jest tym, co nazywacie pewną formą «po Chrzcie», która będzie mogła odnowić w dzisiejszych wspólnotach chrześcijańskich te efekty dojrzałości i pogłębienia, które w Kościele pierwotnym były realizowane w okresie przygotowania do Chrztu” (Paweł VI do wspólnot neokatechumenalnych, Audiencja generalna, 8 maja 1974, w: Notitiae, 95-96, 1974, 230).

Także i ja, w tylu spotkaniach, które miałem jako Biskup Rzymu w parafiach rzymskich ze Wspólnotami Neokatechumenalnymi i ich Pasterzami, oraz w moich podróżach apostolskich do wielu krajów, mogłem stwierdzić obfite owoce osobistego nawrócenia i płodny zapał misyjny.

Wspólnoty te ukazują w parafiach znak Kościoła misyjnego i „starają się otworzyć drogę do ewangelizacji tych, co prawie porzucili życie chrześcijańskie, ofiarując im itinerarium typu katechumenalnego, które przebiega te wszystkie etapy, jakie w Kościele pierwotnym przechodzili katechumeni, zanim otrzymali sakrament Chrztu; przybliża ich ponownie do Kościoła i do Chrystusa” (por. Catecumenato postbattesimale, w: „Notitiae”, 95-96, 1974, 229).

Głoszenie Ewangelii, dawanie świadectwa w małych wspólnotach i sprawowanie Eucharystii w grupach (por. Notificazione sulle celebrazioni nei gruppi del „Cammino Neocatecumenale”, w: L’Osservatore Romano, 24 grudnia 1988) jest tym, co pozwala ich członkom oddać się posłudze odnowy Kościoła ( List Papieża Jana Pawła II do Biskupa Paula Josefa Cordesa „Ogniqualvolta” ( 30.08.1990 r.).

Drogę noekatechumenalną zna i ceni emerytowany Ojciec święty Benedykt XVI, który spotkał się z nią jeszcze za czasów, gdy był wykładowcą teologii w Tybindze w Niemczech. To on właśnie jako Papież, po wielu latach szczegółowego rozeznawania i sprawdzania, ostatecznie zatwierdził zarówno Statut Drogi, jak i treść katechez neokatechumenalnych. Mówił o tym w czasie audiencji w styczniu 2011 r.:

„Od ponad czterdziestu lat Droga Neokatechumenalna przyczynia się do ożywienia i umocnienia w diecezjach i parafiach Wtajemniczenia chrześcijańskiego, sprzyjającego stopniowemu i radykalnemu odkryciu bogactw Chrztu, pomagającego zasmakować życia Bożego, życia niebiańskiego, które Pan zapoczątkował poprzez swoje wcielenie, przychodząc pomiędzy nas, rodząc się jako jeden z nas… W ostatnich latach z powodzeniem przebiegł proces redakcji Statutu Drogi Neokatechumenalnej, który po odpowiednim okresie próbnym „ad experimentum”, otrzymał swe ostateczne zatwierdzenie w czerwcu 2008 r. Kolejny znaczący krok dokonał się w ostatnich dniach, wraz z zatwierdzeniem, poprzez pracę kompetentnych Dykasterii Stolicy Apostolskiej, „Dyrektorium katechetycznego Drogi Neokatechumenalnej”. Poprzez te pieczęcie kościelne, Pan potwierdza dziś i powierza wam na nowo owo drogocenne narzędzie, którym jest Droga.  (Przemówienie do Drogi Neokatechumenalnej, Watykan, Aula Pawła VI, /17.01.2011/)

Również Papież Franciszek bardzo pozytywnie ocenia misję w Kościele Drogi neokatechumenalnej. Wyraził to w czasie audiencji 1 lutego 2014 r.:

„Dziękuję Panu za radość waszej wiary i za żar waszego chrześcijańskiego świadectwa. Bogu  niech będą dzięki. Pozdrawiam was wszystkich serdecznie, zaczynając od Międzynarodowej Ekipy Odpowiedzialnych za Drogę neokatechumenalną, razem z księżmi, seminarzystami, i katechistami. Kieruję pełne uczucia pozdrowienia do dzieci, obecnych tu w wielkiej liczbie. Moje myśli kierują się w szczególny sposób do rodzin, które pojadą w różne strony świata głosić i dawać świadectwo Ewangelii. Kościół jest wdzięczny za waszą wspaniałomyślną ofiarność! Dziękuję za wszystko, co robicie w Kościele i w świecie”.

Skąd to stałe poparcie ze strony papieży dla Drogi neokatechumenalnej?

Po pierwsze stąd, że znają ją bardzo dobrze.  Stolica Apostolska w ciągu 40 lat od czasu powstania pierwszych wspólnot, z pasterskim rozeznaniem przyglądała się tej nowej rzeczywistości w jej trzech podstawowych wymiarach: nauczaniu katechetycznym, sprawowanej liturgii, zwłaszcza Eucharystii, oraz relacjach międzyludzkich panujących w małych wspólnotach Drogi.

Wszystkie katechezy Drogi neokatechumenalnej zostały w ciągu wielu lat dokładnie przebadane przez Kongregację Nauki Wiary. Spotkały się z bardzo przychylnym przyjęciem i zostały oficjalnie zatwierdzone. Mówił o tym Benedykt XVI w cytowanym wyżej przemówieniu: „…Kolejny znaczący krok dokonał się w ostatnich dniach, wraz z zatwierdzeniem, poprzez pracę kompetentnych Dykasterii Stolicy Apostolskiej, „Dyrektorium katechetycznego Drogi Neokatechumenalnej” (Audiencja 17.01.2011 r.).

Sposób sprawowania liturgii Eucharystii oraz celebracje związane z etapami wtajemniczenia chrześcijańskiego zostały szczegółowo przebadane przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów i określone w Statucie Drogi neokatechumenalnej w artykułach 12-14 (zob. tutaj>>).

Drugi powodem, dla którego kolejni Papieże popierają neokatechumenat jest to, że wpisuje się on w metodę pedagogii wiary stosowaną w pierwszych wiekach Kościoła, a przywróconą po Soborze watykańskim II (1962-1965 r.). Metoda ta nazywana jest „mistagogią”, czyli dosłownie „wprowadzeniem w tajemnicę”. Gdy mówi się o Tajemnicy wiary i stopniowym wchodzeniu w tę Tajemnicę, nie chodzi o jakiś „sekret”, rodzaj wiedzy tajemnej, którą Kościół chciałby zachować dla siebie. Tajemnicą tą jest ukryta rzeczywistość życia Chrystusa zmartwychwstałego (por. Kol 3,3 ; Ef 3,9), w którą można wejść jedynie przez nawrócenie i praktykowanie sakramentów oraz życie chrześcijańskie. Kościół zaprasza wszystkich do odkrycia tego „sekretu” dla siebie. Dokonuje się to stopniowo. Ktoś, kto jest na początku Drogi wiary nie będzie w stanie skonfrontować swojego życia od razu w pełni z tą Tajemnicą życia Bożego.

Dlatego Papież Franciszek w adhortacji «Evangelii gaudium» (24.11.2013 r.) mówi o pewnej „progresywności doświadczenia formacyjnego”:

„Inną cechą katechezy, która się rozwinęła w ostatnich dziesięcioleciach, jest inicjacja mistagogiczna, która oznacza zasadniczo dwie rzeczy: niezbędną progresywność doświadczenia formacyjnego, w którym uczestniczy cała wspólnota, oraz dowartościowanie liturgicznych znaków inicjacji chrześcijańskiej. Wiele podręczników i programów nie uwzględniło jeszcze konieczności odnowy mistagogicznej, która mogłaby przyjąć różne formy, zgodnie z rozeznaniem każdej ze wspólnot wychowawczych. Spotkanie katechetyczne jest głoszeniem Słowa i jest na nim skoncentrowane, ale potrzebuje zawsze odpowiedniego środowiska i atrakcyjnej motywacji, posługiwania się wymownymi symbolami, włączenia w szeroki proces rozwoju oraz integracji wszystkich wymiarów osoby we wspólnotowym procesie słuchania i odpowiedzi” (EG 166).

Każda ekipa katechistów posłana przez Kościół do danej parafii ma w swoim składzie prezbitera, który jest bezpośrednim znakiem jedności z Kościołem powszechnym. Zwłaszcza – jak nauczał Jan Paweł II – przewodnicząc Eucharystii czyni to „«in persona Christi», zapewniając świadectwo i posługę komunii nie tylko wobec wspólnoty bezpośrednio biorącej w niej udział, lecz także wobec Kościoła powszechnego, który zawsze jest przywoływany przez Eucharystię” (zob. encyklika Ecclesia de Eucharistia 52).

Także proboszcz – w miarę swych obowiązków – słucha katechez i jest prezbiterem pierwszej wspólnoty. W ten sposób jest on świadkiem wszystkiego, co głoszone jest przez daną ekipę katechistów oraz tego, jak Droga przeżywana jest przez jego parafian, którzy weszli do wspólnoty razem z nim. Mówi o tym Statut Drogi neokatechumenalnej w art. 6 par. 2:

Ponieważ duszpasterstwo wtajemniczenia chrześcijańskiego jest żywotne dla parafii, realizacja Drogi Neokatechumenalnej ma być skoordynowana z funkcją własną, którą Proboszcz posiada w każdej wspólnocie parafialnej (por. KPK, kan. 519), sprawując, również przy współpracy innych Prezbiterów, pasterską troskę nad tymi, którzy nią idą (tekst statutu Drogi >>).

Jest to doświadczenie dziesiątków tysięcy proboszczów na całym świecie, którzy utworzyli neokatechumenalne wtajemniczenie chrześcijańskie w swoich parafiach.

Ważnym owocem wspólnot neokatechumenalnych jest odnowienie życia chrześcijańskiej rodziny.  Wiele z rodzin, które weszły na Drogę zostało uratowanych przed rozpadem.  Rodziny otwierają się na życie, zgodnie z nauczaniem Kościoła, wyrażonym w encyklice papieża Pawła VI  „Humanae vitae”. Wobec spadku dzietności w rodzinach w wielu krajach, rodziny formowane przez itinerarium neokatechumenalne przyjmują dzieci z otwartym sercem w zaufaniu Opatrzności Bożej.

Kolejnym ważnym argumentem za poparciem Drogi neokatechumenalnej ze strony papieży jest na pewno fakt, że we wspólnotach rodzą się liczne powołania kapłańskie i zakonne. Wielu z tych młodych, którzy wstępują do seminariów i zakonów pochodzi właśnie z wielodzietnych rodzin, które nauczyły się przekazywać wiarę we wspólnocie. Z inicjatywy Drogi powstało ponad 100 misyjnych seminariów duchownych „Redemptoris Mater” na całym świecie. W seminariach tych do tej pory w ciągu ok. 20 lat od utworzenia pierwszego seminarium w Rzymie (1988 r.), wyświęcono ponad tysiąc księży. Przynależą oni do tych diecezji, w których znajduje się dane misyjne seminarium. Jedno z nich jest w Londynie jako część katolickiego seminarium londyńskiego Allen Hall (zob. więcej>>). Ważnym owocem jest przyczynienie się do odnowienia posługi księży i zharmonizowania jej z misją świeckich w Kościele, która do czasu Soboru, nie była wystarczająco podkreślana.

INTENCJE TYGODNIA

PORZĄDEK MSZY ŚWIĘTYCH

Polska Msza Święta w Blackburn
BLACKBURN
KAPLICA POLSKI OŚRODEK

44 Preston New Road BB2 6AH

Poniedziałek-Piątek 8.30
Sobota 19.00
Niedziela 19.00
Polska Msza Święta w Blackburn
BLACKBURN
ŚW. ANNY

France Street BB2 1LX

Niedziela 10.00
Polska Msza Święta w Accrington
ACCRINGTON
ŚW. ANNY

10 Cobham Road BB5 2AD

I Niedziela Miesiąca 13.00
Polska Msza Święta w Nelson
NELSON
ŚW. ZBAWICIELA

Bradley Hall Road BB9 8HE

II Niedziela Miesiąca 13.30
IV Niedziela Miesiąca 13.30